Tym razem o świątecznym jedzeniu. Bo bez jedzenia jak wiadomo żyć się nie da. A poza tym ja osobiście jeść lubię i jak już wspomniałam lubię kojarzyć święta z jedzeniem wyjątkowych potraw. No co, skoro łaska wiary mnie ominęła to trzeba korzystać z uroków tradycji niezwiązanych z wiarą.

Nie ma Wigilii Bożego Narodzenia bez kompotu z suszonych śliwek. Taką Wigilię zdecydowanie uznałabym za niebyłą. A w dodatku ta „potrawa” nie może się nie udać, znaczy duży plus dla niej. Wieczorem dnia poprzedniego wrzuca się śliwki suszone do garnka z wodą. W Wigilię zagotowuje z łyżeczką cukru. Gotowe. W mądrej książce kucharskiej było, że kompot wigilijny to kompot z suszu, znaczy również z suszonych jabłek i gruszek. Z braku takowych dolałam trochę kompotu jabłkowego (wersja z goździkiem i cytryną). Dobre było i już nie ma. Następne za rok.

Druga potrawa niezbędna to smażony karp. Nie mam pojecia jak się go robi, bo przyjechał z rodzicielką. Znając zamiłowanie mojej rodzicielki to wyrafinowanej kuchni to prawdopodbnie robi się to „upaćkać w jajku i bułce i won z tym na patelnię”.

Kiedyś na wigilijnym stole moich rodziców zawsze obecny był karp w galarecie. Ciekawe zjawisko. Absolutnie nikt go nie lubił, ale wszyscy dorośli oczekiwali pojawienia się takowego i każdy go dzielnie przeżuwał. Karp w galarecie odszedł do przeszłości razem z dziadkami.

Inne potrawy na wigilijnym stole były zmienne, zależne od tego co udało się kupić, na co był czas, albo od tego co było modne w „przyjaciółce” czy innym piśmie. Idąc tym śladem w tym roku pokusiłam się o zrobienie kutii, która obowiązkowo występuje w zestawach przepisów świątecznych, a której nikt w mojej rodzinie nie jadł. Kutia wyszła eee, słodka. Tyle mam do powiedzenia w tym temacie. Na przyszły rok chyba pokuszę się raczej o wykonanie papki makowej przekładanej chałką (ponoć też tradycyjne). I proszę mi nie mówić, że wystarczyłoby upiec makowca. Prawdopodobieństwo, że uda mi się upiec ciasto, które wyjdzie zgodnie z oczekiwaniami jest nikłe (to pewnie naturalny ogranicznik, żebym nie opchała się ciastami na śmierć z przejedzenia).

Z innych tradycji – zawsze stawiano na stole dodatkowy talerz, ale jego znaczenie się zmieniało. Początkowo to był talerz dla „przypadkowego gościa”. Zgodnie z tradycją chrześcijańską ale zabawnie nie pasujace do tradycji rodzinnej, gdzie wigilia i święta Bożego Narodzenia były tak ściśle rodzinne, że pewnie nawet sąsiada by nie wpuszczono. Z czasem ten talerz stał sie symbolem pustego miejsca po tych co odeszli. Co nasuwa mi myśl, że rodzinna wigilia ma całkiem inny sens w wielopokoleniowej rodzinie, gdzie jest to taki specyficzny moment przekazywania ciągłości tradycji.

Będzie przepis z gatunku „nie może się nie udać”, oraz „na pewno zdążę to zrobić”, na dodatek wygląda dość elegancko na talerzu. Tak mnie naszło po zjedzeniu obiadowych szczątków.
Biała kiełbasa z nektarynkami lub jabłkami, w zależności od sezonu.

Owoce pokroić w cząstki i ułożyć na dnie sporego naczynia żaroodpornego. Powinno być z gatunku szerokich, a niekoniecznie głębokie. Owocki trzeba doprawić cynamonem i słodką papryką. Jeśli to są akurat jabłka to można je jeszcze obsmażyć z przyprawami na maśle.

Na owocach ułożyć białą kiełbasę. Ponakłuwać, żeby nie popękała w czasie pieczenia. Na kiełbasę majeranek i oregano. Naczynie do piekarnika grzejącego od góry. Wystarczy 15 minut, im dłużej tym ładniej kiełbasa jest upieczona. Można podać z ziemniakami, ale można i z pieczywem. Zasadniczo może uchodzić za „pełen” obiad nawet bez dodania surówki (co za herezja, w domu moich rodziców nie było opcji obiad bez surówki, ale kolejne pokolenia są coraz bardziej leniwe jeśli chodzi o przygotowywanie jedzenia).

Przypomniało mi się jak ktoś mi powiedział, że należy cieszyć się z domowego jedzenia, bo niedługo wszystko będziemy przygotowywać w wersji z torebki i zapomnimy naturalne smaki i aromaty. Było to ładnych parę lat temu, od tego czasu ilość jedzenia „z torebki”, a konkretnie „z mrożonki” znacząco wzrosła w moim jadłospisie.

W ramach kontynuacji wątku kuchennego będzie przepis, który mnie ostatnio urzekł – zarówno prostotą wykonania, jak i smakiem. Uwaga – przepis jest niedokładny - z założenia. Zwłaszcza informatycy często się buntują, że przepisy są nie do użycia, ponieważ nie podają dokładnie, ile miligramów pieprzu nasypać oraz ile milisekund smażyć.

Drogi informatyku uwierz w swą intuicję – gotowanie to magia, a nie programowanie. Tu nie trzeba być dokładnym, a procedury nie powinny nawet być powtarzalne. Każdy z nas ma smak inny, smak ten zresztą zmienia się w czasie. Ponadto dysponujemy innymi naczyniami, innymi kuchenkami itp, wszystko to wpływa, ale jednocześnie ta magia jest na tyle przystępna, że wystarczy kilka prób i zmysł obserwacji, żeby sobie radzić. Przepis poniżej jest interpertacją przepisu z mniammniam.pl, ze zmienionym zestawem przypraw i troche zmodyfikowanym wykonaniem.

Co do samego mniammniama – polecam wszystkim lubiącym gotować. Serwis miałam szczęście obserwować praktycznie od startu. Duży plus za to, że przez czas dłuższy był bezpłatny – użytkownicy mieli czas zapoznać się, przyzwyczaić i wygenerować sporo własnego kontentu. Mniammniam to obecnie serwis głównie użytkowników – dodających przepisy, komentujących. Na obecny moment minus, że konto bezpłatne właściwie nie pozwala na minimalne zapoznanie się z serwisem. Gdybym mniamniama nie znala wcześniej, nie zaryzykowałabym prenumeraty na podstawie tego co można zobaczyć wstępnie. Z pewnością można by to obmyśleć bardziej intuicyjnie, na zasadzie otworzenia jednego działu, albo listy przepisów dostępnych – jeśli coś takiego juz jest, to trudno się do tego doklikać.

A co do użytkowników i ich komentarzy – komentarze najlepiej pokazują, że ten sam przepis można wykonać na wiele sposobów, dodająć ulubionych przypraw, zmieniajac proporcje, rezygnując z szczególnie egzotycznych składników na rzecz bliskich, lokalnych rzeczy.

No i sam przepis, zrobić da się w około 30-40 minut, wychodzą dwie porcje.

Potrzebujemy:

• filet z kurczaka (pojedyńczy, lub podwójny, w zależności ile mięcha chcemy przy tej okazji wciąć)
• żurawiny suszone (do nabycia, w każdym supermarkecie, gdzieś między rodzynkami a morelami suszonymi, wystarczy torebka 100g)
• wino półsłodkie, albo półwytrawne (ponoć nie ma coś takiego, jak wino półwytrawne, tylko wytrawne, które się nie udało, ale tu jakość wina nie ma większego znaczenia, jego rodzaj i kolor też nie), szklanka lub dwie
• imbir świeży lub z zalewy - jeśli jesteś namiętnym zwolennikiem imbiru – użyj połowy tej ilości na jaką masz chęć, jeśli twoje relacje z imbirem są nieustalone ogranicz się do 4 cienkich (naprawdę cienkich!) plasterków. Imbir nadaje tej potrawie aromatu, ale sam staje się cokolwiek agresywny.
• przyprawy: pieprz kolorowy, zmielony, chili, sól
• mąka ziemniaczana (łyżeczka czubata)
• masło (albo inny tłuszcz do smażenia, ale należy pamiętac, że ten tłuszcz wejdzie w skład sosu)

I do dzieła:

Żurawiny zalewamy winem i odstawiamy na co najmniej 20 minut, w praktyce można je zalać dowolnie wcześniej i mieć gotowe na czas przygotowywania.

Filety kroimy na dość duże kawałki, ale drobniej niż na kotlety. Posypujemy zmielonym pieprzem (mieszanka różnobarwna jest idealna jak dla mnie), solą i chili, po czym obsmażamy na mniej więcej rumiano. Wrzucamy w to imbir – jeśli kochamy imbir i planujemy go zostawić w potrafie – posiekajmy lepiej plasterki możliwie drobno, jeśli nie kochamy imbiru – zostawmy plasterki, trzeba je będzie wyjąć na koniec. Wrzucamy żurawiny z winem, przykrywamy pokrywką i dusimy około 10 minut na małym (bardzo małym) ogniu. W między czasie dobrze jest zamieszać, żeby mięso równomiernie się zabarwiło od sosu.

Łyżeczkę mąki ziemniaczanej mieszamy z pół szklanki letniej wody i wlewamy na patelnie (ostrożnie, pryska). Po zamieszaniu czekamy chwilę, aż zgęstnieje i gotowe. No może jeszcze wyjmijmy te plasterki imbiru. Dobre z ziemniakami. Smacznego 

Ostatnio stało się to już tradycją. Co sobotę na sniadanko jemy naleśniki. Mnie najbardziej smakuje naleśnik z miodem i likierem Cointreau. Likier ten idealnie komponuje się z miodem, a naleśniki smakują wręcz bosko. Trzeba tylko pamiętać, że likierek ma 40% i bardzo dobrze przyjmuje się w towarzystwie miodu

Jest tylko jedno ale: Żona nie pozwala mi prowadzić samochodu po naleśnikach, ciekawe dlaczego… Ale dzięki temu mam wolne od samochodu .

Przepis na naleśniki z Cointreau:

Ciasto naleśnikowe:

• 2 jajka
• 8 czubatych łyżek mąki
• sól i cukier do smaku
• śmietana (opcjonalnie)

Wymieszać i smażyć

Tuż po usmażeniu naleśnik posmarować miodem, dodać „kapkę” likieru i rozprowadzić po naleśniku. Naleśnik złożyć na 2 lub zwinąć w rulonik i ZJADAĆ, póki inni się nie zorientują!