Zapisałam się do biblioteki jakiś czas temu. Na początek biblotekarka zdziwiła się, że nie pracuję i zaczęła rozważać co ona ma wpisać w miejsce na zakład pracy. No doprawdy interesujące, że miejsce pracy z punktu widzenia biblioteki jest aż tak ważne, jakoś nie widzę tam stad ludzi pracujących (w ogóle żadnych stad, tak szczerze mówiąc), być może dlatego, że przybytek przez pół tygodnia czynny jest do 16, a w pozostałe dni do 18. Dopóki pracowałam, nigdy nie udało mi się zajrzeć do środka. A co do samej biblioteki uczucia mam bardzo mieszane, z jednej strony widać, że takie instytucje cierpią na permanentne niedofinansowanie, z drugiej strony – czy to nie powinny być miejsca z misją? Misją kulturalną znaczy się. Może czasem lepiej kupić mniej a bardziej oryginalnie?

Biblioteka ma pełen przekrój fantasy (dzięki czemu mogę sobie doczytać kilka części „Świata Dysku”), równie wiele SF, tony kryminałów, ładny rządek horrorów Mastertona i Harlequinów (a tak, w różnych kolorach nawet, znaczy różne serie, na ten widok poczułam się tak trochę rozczarowana, tak jak biblioteki nie gromadzą pornosów, tak też nie powinny gromadzić Harlequinów i Mastertona, bo czytanie tych pozycji to naprawdę prymitywna masturbacja umysłu), z nowości całkiem sporo Pilipiuka. Niestety bardzo niewiele jest książek ambitniejszych. Szkoda, bo miałam nadzieję doczytać wszystkie te rzeczy, których nie zdążyłam przeczytać w liceum i na studiach, tudzież „rozszerzyć horyzonty”.

I jeszcze a propos misji – interesującą koncepcją wydaje mi się organizowanie w bibliotece wieczorków dyskusyjnych dla osób, które przeczytały określoną pozycję… której nie ma w żadnej z sieci bibliotek gminnych. Biblioteki promujące kupowanie książek samemu?

A to w ramach „doczytywania”: Terry Pratchett, „Wiedźmikołaj”

Muszę powiedzieć, ze zespół Myślaka Stibbonsa nieodmiennie przypomina mi pewien okres w pracy, ale cytaty będą nie o Myślaku, tylko o „filozofii życia”

„Człowiek może przez lata podglądać prywatne życie cząstek elementarnych, a potem nagle odkrywa, że wie albo kim jest, albo gdzie jest – ale nie jedno i drugie na raz”.

„LUBIĘ TEN WYRAZ NA ICH TWARZYCZKACH, oświadczył Wiedźmikołaj.

-Znaczy ten rodzaj przerażenia i podziwu, i niepewności, czy mają się śmiać, czy płakać, czy siusiać w spodnie?

TAK, TO DOPIERO JEST PRAWDZIWA WIARA”

Byliśmy na sztuce „Fredro dla dorosłych” w teatrze Komedia. I otóż pierwsza refleksja jest taka, że wszystko zależy od punktu odniesienia. W porównaniu z tym gniotem, to sztuka kobiety w sytuacji krytycznej, o której pisałam tu http://www.klaus.pl/2010/03/05/kobiety-w-sytuacji-krytycznej/ jest absolutnie rewelacyjna.

Refleksja numer dwa, to że nie widzę sensu wystawiania sztuk, w których nie ma żadnej, nawet śladowej interakcji aktorów z publicznością. Taki teatr jest tylko uboższą siostrą kina, wystarczy jedna kamera, żeby to nagrać i średniej wielkości ekran do odtwarzania. Efekt będzie ten sam. Nie bawi mnie poczucie, że aktor umie przez 50 dni w roku (czy ileś tam) powtarzać tą samą kwestę będąc ubrany w to samo ubranko.(Czy oni piorą te ubranka?)

Refleksja numer trzy – mój zagubiony piesek Dziamgot wydawał mniej uciążliwe dla uszu dźwięki, niż aktorzy tej sztuki. Oni nie mówili, oni dziamgotali właśnie, najwyraźniej starając się zakończyć tą chałturę jak najszybciej i iść do domu. W efekcie udawało mi się zrozumieć, co któreś zdanie. Jakaś nauka dykcji może by się przydała?

A wracając do sztuki – to takie teatralne disco polo, przez większą część nie wiedziałam czy mam się śmiać, czy tylko czuć zażenowanie. Doprawdy „gra ciałem” osobnika grającego Alfreda u mnie budziła raczej zażenowanie niż rozbawienie (Justysia tu wypadała dużo lepiej, czyli to samo można pokazać nie robiąc z siebie ćwoka), a cała czwórka aktorów gra tak, jakby byli kompletnie pijani. Być może taki był zamysł reżysera, ale jak się to ma to informacji na stronie teatru*:

„Właśnie przy pomocy Aleksandra Hrabiego Fredry opowiadamy o „ars amandi” współczesnych Polek i Polaków.

Nasz spektakl jest inteligentną zabawą, polegającą na przeniesieniu ponadczasowej Fredrowskiej komedii „MĄŻ I ŻONA” w nasz skomputeryzowany, technologiczny, postmodernistyczny, schyłkowy etc., etc. wiek.”

Znaczy co? Współczesność charakteryzuje się tym, że pijani ludzie potykają się o laptopy? To chyba reżyser powinien otoczenie zmienić.

Jednak żeby zakończyć pozytywnym akcentem – bardzo mi się podobało wprowadzenie telewizora, jako piątego aktora w sztuce, jak dla mnie to był element kreujący najbardziej komediowe sytuacje i rzeczywiście unowocześniający sztukę (bo laptopy i cała reszta gadżetów to tylko scenografia). Niemniej jednak, sztuka raczej męcząca niż zabawna.

*co do strony, to nie zaszkodziłoby gdyby Teatr Komedia zatrudnił jakiś speców od usability, bo to jedna ze stron, która wymaga by user był cierpliwy i spostrzegawczy.

Najpierw disclaimer. Jestem stworzeniem wyjątkowo wprost niewrażliwym na sztukę „wysoką”. W większości przypadków rani ona moje poczucie estetyki. Tak więc zacznę od tego, co utrudniało strawienie tej porcji kultury.  Zaraz po wejściu do och teatru (hmm, czy tylko dla mnie wcale nie jest oczywiste, że to teatr ochota?) – na scenie stały badziewne krzesła ustrojone pseudo skrzydełkami. Odpowiednio uwrażliwiony recenzent dopatrzyłby się w tym z pewnością jakiejś głębokiej gry z formą. Zwykły człowiek możne uznać, że osoba, która to wymyśliła, powinna pić procentowych napojów mniej. Względnie oglądający sztukę nie powinni przychodzić na trzeźwo, ale z tym mogło być trudniej.

Kolejny ból zębów – pani „a la  późna Maryla Rodowicz”, dużo fałdek w pogniecionej satynie, i kiepskie piosenki, wszystko razem nijak mi się nieklejące z resztą. Jak monogram doklejony do innego scenariusza. Nieprzekonywujący w dodatku, bo jeśli wstawia się teksty o powrocie na scenę i podniesieniu z upadku, to wypadałoby przynajmniej marynarkę mieć odprasowaną. Generalnie fragment u mnie powodujący patrzenie na zegarek.

A poza tym – cztery kobiety „w sytuacji krytycznej”, matka, narzeczona, rozwódka i wdowa. No może trochę szkoda, że wszystko zdefiniowane w kontekście relacji do nieobecnych na scenie facetów,  wydaje mi się to trochę przesadzone (gdzie, no gdzie niezależna bizneswoman? albo niezrozumiana przez kobiety pani bazodanowiec??) ale taka koncepcja, a teksty fajne. I zabawne i czasem refleksyjne.  Dla rewelacyjnych tekstów mamuśki i wdowy można strawić te tandetne śpiewy w miedzy czasie.

Całość nie ma jakiś sensownych ram, w postaci historyjki spinającej postacie, ale to już wymaganie mózgu analitycznego pożądającego uporządkowania, może i warto się od tego uporządkowania oderwać. Ale krzesełka – zdecydowanie zwykłe stołki sprawdziły by się lepiej!

Jako zwykły człowiek stwierdziłam, że poczytałabym sobie jakieś recenzje czy coś. Hmm, google nie znalazło. Mnóstwo serwisów z listami wystawianych przedstawień, serwisy do kupna biletów itp., ale wszędzie tylko streszczenia, bez komentarza.  Tak jakby osoby, które chodzą i oglądają twórczość różną potrafiły tylko bezmyślnie streszczać. Trochę słabo to świadczy o teatromanach.

Biorąc pod uwagę, że teatrów, teatrzyków i scen off’owych jest trochę, to widzę wielki informacyjny szum bez sposobu na uporządkowanie. Ale jak wspomniałam – ja tam prosty człowiek z IT jestem.

Parafrazując tekst piosenki Hey’a – piosenka musi też posiadać rytm i melodię, który to fakt umyka młodym „zaangażowanym” twórcom. Dobrze też jak posiada np możliwy do wyodrębnienia i powtórzenia refren. Piosenka to określona forma, która rządzi się nieco innymi prawami niż suita fortepianowa… Takie refleksje mi się nasunęły po tegorocznych (oops, to już rok minął!?) przesłuchaniach na festiwalu „Moja wolności” ( II Ogólnopolski Festiwal im. Jonasza Kofty). Niektóre utwory brzmiały jak fragment mętnej filozofii wygłaszanej do chaotycznych dźwięków. No halo, to co może dobrze wypadać w akademiku, po kilku piwach, naprawdę brzmi strasznie w muszli amfiteatru (swoją drogą dobrym pomysłem było przeniesienie pierwszego dnia z klubu kultury do praskiego parku). Zasadniczo na koniec z pamięci mogłabym powtórzyć z piosenek prezentujących się twórców – piosenki Rogulskiego-Bożka i … tadam refren B.Bierwiaczonka. Czyli pozostaje nadal żałować, że Bierwiaczonek nadal nie znalazł kogoś z lepszą dykcją do śpiewania swoich piosenek, oraz że większość pozostałych nie zdecydowała się śpiewać już napisanych, istniejących i dostępnych piosenek do słów Kofty. Czy ktoś może uświadomić tych biednych tfórców przed duże tfu, że z faktu posiadania słuchu, jeszcze nie wynika, że potrafią cokolwiek składnego napisać?
Magda Choryło, której poszliśmy kibicować, śpiewała już znane piosenki do słów Kofty, a że śpiewać umie, to wygrała bezapelacyjnie. Gdyby nie wygrała, to jury należałoby kontrolnie odstrzelić, ponieważ reszta występujących albo się męczyła przy mikrofonie tracąc oddech (tak, jak się chce śpiewać, to trzeba kurka wodna ćwiczyć, przeponę też, sam słuch nie wystarczy!), albo męczyła publiczność swoimi dziełami, które na pewno są wielkie, tylko publiczność była za mała, żeby je zrozumieć (no dobra, wyjątkiem byli dwaj wspomniani wcześniej). Rogulski-Bożek się nawet na gitarze nauczył grać, bo w zeszłym roku szło mu to słabo.
No ale tak ogólnie pisać piosenki nie każdy umie, jak się okazuje, nie każdy też umie dobrać sobie repertuar do możliwości głosowych. Z jednej strony takie malutkie festiwale są fajne, bo w Skaryszaku pojawia się trochę życia innego niż kibice, a i jest dla twórców/wykonawców okazja przetestowania swoich nerwów przed publicznością. Poza tym osobiście nie chciałabym, żeby polska piosenka skończyła się na „idolu” i udowadnianiu, że wejdzie się w każdą skórę i zrobi się każdemu laskę. Z drugiej strony – najwyraźniej większości osób brakuje feedbacku ze strony kolegów, którzy by doradzili, co lepiej sobie odpuścić.
Jest też drugie dno – festiwal ma hasło przewodnie „wolność”, co powinno przyciągać ludzi mających coś do powiedzenia, ale w rzeczywistości niestety powoduje jazdę na oklepanych tematach z gazet. W ubiegłym roku to były powojenne rany Jugosławii i innych (wzruszające, no doprawdy, w wykonaniu ludzi, co nigdy trupa nie widzieli). W tym roku – emigracja. Jej, harcerzyko podobny koleś śpiewający o emigracji zarobkowej wygląda zabawnie, młoda, nadęta panienka śpiewająca o tęsknocie do tych łanów i innych takich, to już żenujący żart prowadzącego. Też śpiewałam w podstawówce „ojczyzny kwiat” w szkolnym chórze, ale na szczęście wyrosłam z tego. Obawiam się, że ci ludzie nie tylko nie dotknęli emigracji, co nawet nie pogadali z kimś, kto żyje od paru lat poza krajem. Ja wiem, że mamy setki lat tradycji pisania wierszy emigracyjnych o tęsknocie do tych łanów i gór, ale współcześnie to ludzie przylatują do kraju co kilka tygodni, a pomiędzy mają internet. Coraz rzadziej wyjeżdżają „tańczyć topless”, coraz częściej dlatego, że młodzi mają szybszą szansę zaistnienia i awansowania niż w polskich układach i układzikach. A możliwość emigracji i coraz więcej otwartych granic to właśnie wolność a nie jej ograniczenie.
Także ogólnie – polecam trochę szczerości w tym, co się prezentuje. Szczerość na scenie się nieźle sprzedaje.
Acha i małżonek obiecał nauczyć się śpiewać „Jej portret”, który mi się bardzo podobał w wykonaniu Magdy. Ha, jak ogłoszę to publicznie to może się poczuje bardziej zobligowany. Do sprawdzenia za rok czy się nauczył…

A tak całkiem na dalekim marginesie – tym razem praskiemu centrum promocji kultury nie chciało się nawet wrzucić na stronę artykułu o tegorocznym festiwalu, sam regulamin to trochę mało, zwłaszcza jeśli w tymże regulaminie jest napisane, że na stronie opublikują listę laureatów.  Jeśli festiwal ma promować kogoś więcej niż organizatorów (a ci są oczywiście wymienieni w dużej ilości miejsc, nie tylko na stronie praskiego centrum) to  musi dbać o rozpropagowanie listy uczestników i zwycięzców. Nie jest to niestety jedyne niedociągnięcie organizatorów czyli warszawskiej sceny bardów, ale mam nadzieję, że ten mini festiwal nie umrze śmiercią naturalną.

Jej portret

Naprawdę jaka jesteś
Nie wie nikt
Bo tego nie wiesz
Nawet sama ty
W tańczących wokół
Ciemnych lustrach dni
Rozbłyska twój
Złoty śmiech
Przerwany wpół
Czuły gest
W pamięci składam wciąż
Pasjans z samych serc

Naprawdę jaka jesteś
Nie wie nikt
To prawda nie potrzebna
Wcale mi
Gdy nie po drodze
Będzie razem iść
Uniosę twój
Zapach snu
Rysunek ust
Barwę słów
Nie dokończony
Jasny portret twój

Uniosę go
Ocalę wszędzie Czy będziesz przy mnie
Czy nie będziesz
Talizman mój
Z zamyśleń nagłych twych
I rzęs
Obdarowany
Tobą miła
Gdy powiesz do mnie kiedyś
- Wybacz
Przez życie pójdę
Spoglądając wciąż wstecz

Zobaczyłam dziś na mieście reklamę bloga. Normalny, regularny bilbord między reklamą najnowszego filmu a innym proszkiem do prania. Nawet dość profesjonalnie przygotowany plakat, ale w graficznych programach o profesjonalny wygląd nie trudno.

Lekka konsternacja. To pewnie strona firmowa. Nie, nie firmowa. Weszłam, sprawdziłam, obejrzałam. Jeden z pierdyliarda blogów tematycznych na blogspocie. Nawet niezły w swojej tematyce, ale też nie rzuca na kolana. Właściciel czy właścicielka miała pomysł, żeby zaistnieć. Kiedyś wystarczyło poudzielać się na kilku podobnych blogusiach na blog.pl, bo w małej wsi stali bywalcy się znali, nowi zaś musieli się przedstawić. Teraz w gromadzie blog-platform, blog-enginów nie jest łatwo, nawet jak się przedstawisz – i tak zapomną, zupełnie jak w wielkim mieście.
A piszę o tym dlatego, że chyba bardziej dobitnego dowodu na wpisanie się blogów w kanał kultury masowej wymyślić się nie da.