Nie znam literatury amerykańskiej i postanowiłam to naprawić wybierając do czytania Charlesa Bukowskiego, konkretnie „Z szynką raz”, powieść z serii, która przyniosła mu sławę. Zawartość powieści jest żałosna, ot menda społeczna dorasta, żyje, pije i rzyga. No i oczywiście jest nieszczęśliwa, jak większość mend, bo na alkohol nie starcza i czasem ktoś w mordę da, a nikt nie chce dać dupy. Wszystko to napisane w pierwszej osobie wulgarnym językiem, jak pamiętnik obrażonego na świat nastolatka. I poza tym nic. W latach 80 ubiegłego wieku (wtedy się to dziełko pojawiło) takie powieści mogły się sprzedawać jako „naturalistyczne spojrzenie na świat”. 30 lat później ta książka przypomina mi multum blogów „prawdziwego mężczyzny”, gdzie „macho” próbuje przyciągnąć uwagę publiki dużą ilością wulgaryzmów maskujących fakt, jak mało ma do powiedzenia. Nie bawią mnie takie blogi, ale ich autorzy przynajmniej nie predestynują do roli literatów.

Cytat będzie nietypowy, bo z okładki książki, czyli tekst redaktora mający zachęcić do przeczytania (a raczej zakupienia) książki:

„‘Z szynką raz’ to przejmująca opowieść o dziecinstwie i młodzieńczych latach autora, ukazująca, jak wrażliwy i ambitny chłopak, na przekór biedzie, despotycznemu ojcu i presji zgnuśniałego otoczenia, walczy o prawo do podążania własną drogą”.

Przeczytałam ten fragment już po przeczytaniu powieści i prawie spadłam z krzesła ze śmiechu. Taki redaktor to ma ciężką pracę, próbując jakoś zachęcająco opisać kompletne łajno. Niemniej próbując wymyślić co z współczesnej literatury ma szansę przetrwać wieki, jakoś nie mam pomysłów. XX i XXI wiek wydają się być okresem literatury reagującej na chwilowe zmiany nastroju społecznego, pełne odnośników do tu i teraz, do określonych filmów, postaci rzeczywistych

Tak swoją drogą ciekawa jestem czy „prawdziwy” naturalizm (czyli Emil Zola) zrobił by jeszcze na mnie wrażenie po epoce blogów? Muszę spróbować ponownie przeczytać „Nanę”