Istnieje sześć złych skłonności – dodał mimochodem – które przywiązują nas do materialnych stron życia. Są to Kama, czyli żądza; Krodha, czyli gniew; Mada, czyli odurzenie [...]; Moha czyli przywiązanie; Lobha, czyli chciwość, i Matsara, czyli zazdrość. Jeśli chcemy dobrze przeżyć życie, musimy trzymać je w ryzach, inaczej to one zawładną nami.

Twoi przyjaciele stawiali się twoimi zabójcami. Ufając ludziom za bardzo, zbyt łatwo, traciłeś życie. Lecz jak można żyć bez zaufania, jak znaleźć bez niego głębię i radość w ludzkich związkach?

Te stworzenia były groźne [...] nie można jednak ich było winić, ponieważ postępowały zgodnie ze swoją naturą. Tylko człowiek nosi maski. Tylko człowiek jest rozczarowaniem dla samego siebie.

“Salimar Klaun” – Salman Rushdie

Rushdie nie jest łatwym pisarzem, z długich, zawiłych zdań, przepełnionych przymiotnikami i powiązanych z tysiącem dygresji trudno nawet wybrać jakiś samodzielny cytat. A na dodatek zakończenie właściwie od początku jest oczywiste.
Dla mnie jednak jest to pisarz, którego nazwisko gwarantuje zatopienie się w książkowym świecie i czas na refleksję i zamyślenie. Świat malowany przez Rushdiego jest prawie ten znany – fakty z drugiej wojny, elementy historii Indii, walki o Kaszmir, upadek kultury wiosek “artystów”, życie bohaterów wpisane w to wszystko poprawnie i prawdopodobnie, a jednocześnie całkowita naturalność przemieszania przyszłości z przeszłością, żywych i umarłych. Całkowicie naturalny nieracjonalizm i brak logiki.